Volgens het bijbehorende register, de Oorspronkelijk Aanwijzende Tafel (OAT) waren in 1832 de huizen 311 t/m 315 eigendom van Cornelis Samuel van Kerkwijk, eigenaar van de trasmolen en de huizen 335 t/m 340 eigendom van Cornelis Meurs, sinds 1807 eigenaar van de dakpannenfabriek.

Het lijkt erop, dat alle panden verhuurd werden aan arbeiders van de trasmolen en van de dakpannenfabriek. De achtererven waren onbebouwd. Daarbij valt op, dat de arbeiders van de pannenbakkerij zelfs geen eigen erf hadden. Wellicht lagen daar de producten van de fabriek, klaar voor transport.

De enige zelfstandige ondernemer in het rijtje, schipper Hermanus Ravenschot, was eigenaar van het breedste pand langs de Lage Rijndijk, aangegeven op de kaart met nummer 316! Nader onderzoek via (ver)koopakten, heeft uitgewezen, dat het huis tussen 1725 en 1742 gebouwd is op het terrein van de voormalige scheepmakerij! Het achtererf, direct grenzend aan de Rijn, is duidelijk breder dan de woning. Opvallend is een lichter stuk erf, haaks op de Rijn, met een stippellijn naar het huis. Dat geeft aan dat dat perceel bij het pand van Ravenschot behoorde. Het zou zomaar kunnen dat op dat aparte stukje erf in 1650 de loods van timmerman Joost ter Muijl stond of de oude scheepshelling of insteekhaven van scheepmaker Dirck Pietersz Schrael in 1670. In ieder geval was het een ideaal pand met breed achtererf voor een schipper.

1850 – 1900

Schipper Hermanus Ravenschot stierf in 1834. Uit diverse afwikkelingen van erfenissen in de periode daarna, is gebleken, dat niet Johannes Ravenschot als oudste zoon, maar zijn jongere broer Adam het ouderlijk huis erfde en net als zijn vader als schipper zijn brood verdiende. Adams eerste vrouw stierf in het kraambed van hun eerste kind, maar met zijn tweede vrouw, Neeltje Versteeg, kreeg hij een groot gezin. Adam overleed in 1861 en Neeltje in 1866. Uit de inventarisatie en beschrijving van het roerend en onroerend goed, blijkt dat het echtpaar al die tijd in het huis van Hermanus waren blijven wonen. Hun erfgenamen besloten het huis met toebehoren te verkopen door middel van een veiling. Het onroerend goed werd beschreven als ‘een huis waarin een kruideniersaffaire is uitgeoefend, in drie gedeelten te bewonen, thans twee gedeelten verhuurd, benevens nog een arbeidershuisje, voorts schuur, erf en weg, aan de Lage Zijde, te Aarlanderveen.’ De inventarisatie van het roerend goed geeft een inkijkje in de indeling van het pand in 1866: een winkel met een vaste glazen kast, een kelder, keuken, woonkamer, achterkamertje met vaste kast, een zijvertrek, een trap naar een zolder, een zoldertje boven het achterkamertje en een zomerhuis. Neeltje had in het verbouwde pand een kruidenierswinkel ‘gedreven’. Dit is de eerste melding van een winkel tussen de woonhuizen in de buurt. De nieuwe eigenaar…buurman pannenbakker Cornelis Dirk Meurs!…wist het pand via de veiling te bemachtigen voor ƒ 2.035.